"Köpeğim"

“Köpeğim” diyorum ama o yalnızca benim değil oradaki birçok kişinin köpeğiydi aynı zamanda. Sokağın olmayı başarabilen, birçok evin kapısında bekleyen ve de herkesin karabaşı olabilen…

Urla iskele’de babaannemin evinin orada yaşamını sürdürürdü. Babaannem kovaladıkça o bana koşardı. Uzun süre beni görmeyince ( bu ona göre bir hafta ) bütün hızıyla kucağıma atlayıp patilerini kucaklıyormuşçasına açar , bütün gücüyle bana sarılırdı. Beni bu kadar çok seven, beni gördüğüne bu kadar sevinen bir tek o var diye düşünürdüm. ( düşüncem hala var yanlış anlaşılmasın ) Onunla kayalıklara tırmanır, delice koşma yarışı yapar ve yine birbirimize sarılırdık. Sonra biz denize girerdik o yolumuzu beklerdi. İskele’ de sabahlardık, gözleri kapansa da o da bizimle sabahlardı, gerçek bir dosttu benim için.

Yalnız çok pis bir huyu vardı. “Matrix” i önceden sezercesine bütün motorlu taşıtların arkasından koşup havlardı. Günlerden bir gün yine öyle koştu ve geri dönmedi…